Feeds:
เรื่อง
ความเห็น

Archive for the ‘inspiration’ Category

หน้ากาก

Advertisements

Read Full Post »

อะไรๆก็พารากอน

พนักงานกำลังสนุกกับการรีดน้ำที่เจิงนอง ณ ลานพารากอนยามฝนโปรย เพื่อให้คนที่วิ่งหลบฝนไม่เสี่ยงต่อการลื่นล้ม

 

Read Full Post »

ความลับ

เคยสงสัยไหมว่าทำไมเวลาที่เราจะพูดเรื่องสำคัญๆ เราต้องหาที่เงียบๆ และเป็นส่วนตัวโดยอัตโนมัติ  คำตอบสำหรับพฤติกรรมธรรมชาติข้อนี้ก็ยังเป็นความลับของแต่ละคนต่อไป

Read Full Post »

ผมถ่ายรูป

ผมชอบถ่ายรูปครับ แต่ผมไม่รู้เรื่องกล้อง ผมไม่รู้หรอกว่ากล้องรุ่นไหนมีคุณสมบัติยังไง แต่ผมพอรู้ว่ารูปไหนสวย สวยเพราะอะไร อาจเป็นผลมาจากที่เคยเรียนศิลปะ เคยทำงานและคิดแบบกระบวนทางการออกแบบ ทำให้ผมสนใจผลสุดท้ายมากกว่าเครื่องมือ ผมเคยได้ยินคำๆหนึ่งที่ผมชอบมาก เขาบอกว่า “งานศิลปะนั้นไม่จำเป็นต้องตอบคำถามใคร แต่ควรเป็นที่ว่างให้จินตนาการของแต่ละคนได้สร้างเสริมเติมต่อกันเองในแบบฉบับของแต่ละคน” ผมหวังว่าวันหนึ่งผมจะทำงานได้แบบนั้นครับ

Read Full Post »

จดหมายถึงjusttalky

สวัสดีครับคุณ justtalky ผมไม่ได้เขียน blog มานานแล้วครับ หายไปทำหลายอย่าง และ ไม่ทำหลายอย่าง ล่าสุดถอยกล้องมือสองโดยซื้อต่อจากพี่ต๋ามาครับ ช่วงนี้เลยเป็นช่วงศึกษาหาความรู้และสนองกิเลสเรื่องถ่ายภาพ ผมอยากได้มานานแล้วแต่จะซื้อมือหนึ่งมันจะแพงจับจิต ชีวิตเงินเดือนอันน้อยนิดของเรามันต้องวางแผนในการจับจ่าย ถือว่าเป็นการฝึกให้ใช้สมองและหัดใช้ธรรมะอดทนลดความอยาก  และแล้วก็สำเร็จ เมื่อพี่ต๋าเมตตาขายให้ในราคาที่น่าพึงพอใจมาก

นอกจากจะสนุกกับกล้องใหม่แล้ว ช่วงนี้ผมเป็นพันธมิตรครับ จะว่าไปแล้วประเทศนี้เหมือนกำลังอยู่ในกองถ่ายหนังใหญ่ๆเรื่องหนึ่งนะครับ เพราะมีเรื่องสร้างปม มีฝ่ายดี ฝ่ายชั่วสู้กันและก็มีไคล์แม็กซ์ให้ลุ้น ให้เรารู้สึกเหมือนกำลังได้แสดงบทบาทให้หนังใหญ่เรื่องนี้ตลอดเวลา ตัวละครนักแสดงนำเกิดขึ้นและรับบททำให้บ้านเมืองนี้ไม่น่าเบื่อดีครับ

ฉนั้นเมื่อจังหวะได้กล้องใหม่ และ ได้เป็นหนึ่งในนักแสดงฝ่ายพันธมิตร มาบรรจบกัน ทำให้ผมมีเรื่องจะไปถ่ายภาพเรื่อยเปื่อยตามประสาครับ แต่ผลงานออกมางี่เง่ามากครับ ไม่มีไรน่าสนใจเลย ถ่ายออกมาแล้วมันเป็นได้แค่การบันทึกภาพเหตุการณ์ ผมคงต้องฝึกอีกมากในการคิดก่อนจะทำให้ออกมาเป็นภาพถ่ายที่ดี(สำหรับผม)  แต่ก็เอาเถอะแค่นี้ก็สนุกและมีความสุขดีแล้วครับ

 : เวทีมัฆวาฬ คืนฝนพรำวันที่ 19 มิถุนายน 2551 ก่อนเคลื่อนไปหน้าทำเนียบ วันรุ่งขึ้น

Read Full Post »

01life-light-right

แรกเริ่มเดิมทีความตั้งใจแรกที่ผมคิดเปิดเว็บนี้ขึ้นมา ก็เพื่อบันทึกประสบการณ์ที่ได้พูดคุยหรือการที่ได้รู้จักบุคคลที่ไม่จำเป็นต้องเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงหรือมีคุณสมบัติอะไรมากนัก ผมต้องการให้เป็นบันทึกเล่าเรื่องราวของคนเล็กๆในโลกใบใหญ่ที่มีความสามารถหรือมีความคิดหรือการกระทำใดๆที่สร้างแรงบันดาลใจจากคนหนึ่งสู่อีกคนหนึ่งโดยไม่ต้องพึ่งพาการประชาสัมพันธ์ใหญ่โตเหมือนคนดังๆที่สังคมนับหน้าถือตาที่พยามเพิ่มมูลค่าให้ตัวเองโดยการออกสื่อ ซึ่งตามความคิดผมแล้วโอกาสของคนกลุ่มนี้นั้นมีมากซะจนทำให้คนรับสารแทบจะสำรอกออกมาเป็นชีวประวัติและก๊อบปี้ที่ถูกคิดขึ้นมาเก๋ไก๋และสวยหรูเกินความจำเป็น …แล้วมันก็ยังทำให้โลกนี้กว้างเกินไปเพราะมีเพียงคนไม่กี่คนที่ถูกพูดถึงแต่ตรงกันข้ามมันก็ดูแคบเกินไปที่ทำให้คนไม่กี่คนรู้จักและจับมือกันเองและวนเวียนอยู่อย่างนั้น

แต่เมื่อเวลาผ่านไป 2 สัปดาห์ 3สัปดาห์ ผมจึงค้นพบว่า เป็นการยากที่ผมจะได้เจอคนเล็กๆอย่างที่ผมตั้งใจไว้ ซึ่งอาจจะเป็นเพราะผมเองยังไม่ได้เดินเข้าไปหาพวกเขา หรือในทางกลับกันคนเล็กๆเหล่านั้นก็ยังหาผมไม่เจอเช่นกันทำให้บล็อกนี้เว้นว่างไปนานจนกระทั่งวันนี้ผมตัดสินใจที่จะเขียนถึง”งาน” ของบุคคลที่ตรงกับโจทย์ที่วางไว้แต่แรก

http://photomind.wordpress.com/  คือเว็บไซต์ส่วนตัวของช่างภาพคนหนึ่งซึ่งเป็นช่างภาพที่ผมกล้าบอกได้ว่านี่คือมืออาชีพของจริง!!! จริงทั้งความคิด จริงทั้งขั้นตอนและคุณภาพเนื้องาน ที่สำคัญ”จริง”ในความเป็นตัวตนของเจ้าของงาน เขาชื่อ ต้อม จันทร์กลาง กันทอง  ทำไมผมถึงกล้าการันตีถึงปานนี้ทั้งๆที่ไม่ได้ไม่นั่งสัมภาษณ์เป็นจริงๆเป็นจัง (หากจะว่าไป ภาพของเขานั่นแหละที่คือบทสัมภาษณ์ที่ดีที่สุด) ก็เพราะผมได้สังเกตุเห็นเบื้องหลังการทำงาน ได้พูดคุย เห็นรสนิยม เห็นถึงความคิด เห็นกิจกรรมที่นอกเหนือการถ่ายภาพของผู้ชายคนนี้มากว่าสองปีตั้งแต่ผมเดินเข้ามาทำงานใหม่ๆ ได้ทำงานในห้องเดียวกันใต้ชายคาสื่อใหญ่ที่ละเอียดในการผลิตงานแต่โลว์เทคโนโลยีเมื่อเทียบกับมวยสื่อรุ่นเดียวกันที่มีพร้อมกว่า ฉนั้นอย่าหาว่าผมเชียร์คนกันเอง เพราะผลงานระดับนี้หากไม่เรียกว่านี่คือผลของฝีมือและการแสดงตัวตน ผมเองก็ไม่รู้จะนิยามอะไรให้เหมาะกว่านี้

สำหรับผมแล้วช่างภาพคือนักเล่าเรื่องและนักสังเกตุการณ์ในอีกรูปแบบหนึ่ง หากคุณดูรูปแล้วบอกได้แค่เพียงว่า สวย – ดูดี  แต่ไม่มีอะไรติดค้างในสมองเลยนั่นก็ถือว่าภาพนั้นยังคงเป็นงานระดับนักศึกษาล่าเกรด เพราะในยุคที่เอะอะก็ดิจิตอลแบบนี้เรามีเครื่องมือช่วยให้สวยงามได้ง่ายดายและมากพอจนความสวยไม่ใช่ประเด็นที่จะนำมาตัดสินคุณค่าอีกต่อไป แต่ต้องมาวัดกันที่เนื้อหาที่เป็นแก่นของความคิดในแต่ละงาน …เปรียบไปเหมือนเดินผ่านคนสวยไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ลืมความสวยนั้น ..แต่ถ้าได้หยุดพุดคุยไปกับคนที่ไม่จำเป็นต้องสวยสำเร็จรูป แต่มีเสน่ห์และมีสมอง..คนๆนั้นจะทำให้คุณรู้สึกประทับใจไปอีกนาน  เช่นเดียวกัน ที่เว็บของพี่ต้อมคือพื้นที่เล็กๆที่กำลังถูกหว่านเมล็ดผลงานดีๆที่ควรค่าแก่การสละเวลาไปเยี่ยมชมดอกผลของแรงบันดาลใจของคนๆหนึ่งไม่มีอะไรมากกว่าไปกว่ากล้องตัวเก่งที่ไม่นับความละเอียดเป็นหน่วยpixel กับสองขาสองตาที่พาให้คุณพบศิลปะและความคิดผ่านสมองและกระบอกเลนส์ไม่กี่ตัวของเขา..ผมจึงเลือกเปิดหน้าต่างจากแรงบันดาลใจบทแรกจากแสงที่แทนด้วยสีขาวในภาพถ่ายขาวดำที่จะทำให้เราค้นหาแรงบันดาลใจอื่นในบทต่อๆไป

Read Full Post »