Feeds:
เรื่อง
ความเห็น

Archive for มิถุนายน, 2008

ที่เห็นนี้เป็นห้องนอนครับ ผมนอนห้องนี้มาแต่เด็กๆ บ้านผมเป็นบ้านตึกแถวหลังเล็กๆสองชั้น แบบที่คนจีนสมัยรุ่นพ่อรุ่นแม่มาบุกเบิกเลือกที่จะอยู่เพื่อที่จะก่อร่างสร้างตัวกันก่อนถึงยุคที่หมู่บ้านจัดสรรจะเกิดขึ้นและเป็นที่นิยมในเวลาต่อมา

จำได้เลยว่าในสมัยเด็กๆห้องนี้เรานอนกันทั้งหมด 5 คน พ่อกับแม่จะนอนบนเตียงที่เห็นและพื้นด้านล่างจะปูฟุกบางๆให้ลูกทั้งสามคนนอนเรียงกัน ส่วนอาม่าจะนอนอีกห้องนึงที่ติดกัน

บ้านเราก็นอนกันแบบนี้ตลอดมาหลายปีครับ จนวันหนึ่งแม่ผมได้เพิ่มจักรอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้นจากเดิมที่แม่จะเย็บคนเดียวแล้วมีอาม่าช่วยนั่งตัดขี้ด้าย  หากจำไม่ผิดในช่วงเวลานั้นประเทศไทยอยู่ในยุคที่เรียกว่า”นิค” เป็นยุคที่พลเอกชาติชายเป็นนายกและต้องการผลักดันให้ประเทศไปในทิศทางของอุตสาหกรรมมากขึ้น (ช่วงนั้นจะมีโรงงานตึกแถวผุดขึ้นจำนวนมาก ส่วนใหญ่จะเป็นโรงงานเย็บผ้าและทำรองเท้า)

ห้องนอนที่เคยนอนกัน 5 คน พ่อแม่ลูก ( ที่เริ่มโตขึ้น ) ถูกปรับเปลี่ยน เนื่องจากต้องมีสมาชิกใหม่คือพี่คนงานจากจังหวัดมหาสารคาม 3 คน กลายเป็นว่าบ้านหลังนี้บรรจุคนถึง 8 คน แม่กับพ่อต้องรอปิดบ้านรอกางมุ้งชั้นล่างนอน ส่วนอาม่าย้ายมานอนห้องในรูปกับหลาน แล้วห้องอาม่ากลายเป็นห้องคนงานแทน

 แล้วเราก็นอนกันแบบนี้จนกระทั่งผมเรียนถึงชั้น ม.3 คนงานถูกผลัดเปลี่ยนไปหลายชุด ในที่สุดกิจการโรงงานเย็บผ้าตึกแถวของแม่ก็ต้องปิดลงไปพร้อมกับความซบเซาของเศรษกิจที่กำลังก่อฟองสบู่ขึ้นเรื่อยๆ  ตั้งแต่ผมจำความได้ กว่าครึ่งในภาพความทรงจำที่ผมจำแม่ได้ คือแม่จะเย็บผ้า และ เย็บผ้า

ทั้งหมดเป็นเรื่องเล่าสั้นๆเท่าที่จำความได้ ผมไม่เคยมีห้องส่วนตัวครับ แม้แต่ตอนนี้ ถึงแม้บ้านผมจะต่อเติมห้องชั้นลอยมาเพิ่มเพื่อเป็นห้องนอนใหม่ ถึงจะได้นอนคนเดียวแล้วแต่มันก็ไม่ถือเป็นห้องส่วนตัวเพราะทุกวัน ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ พี่เขยและพี่สาว ซึ่งแต่งงานออกไปแล้ว ก็ยังกลับมาค้างเป็นประจำ

ปัจจุบันห้องนอนที่เห็นเรียงๆกันอยู่กลายเป็นห้องนอนของพ่อกับแม่ มีทีวี มีแอร์ ( ที่เปิดASTV ทั้งวัน ) และเป็นที่หลบอากาศร้อน ของทุกคนในบ้านครับ

Read Full Post »

ผมถ่ายรูป

ผมชอบถ่ายรูปครับ แต่ผมไม่รู้เรื่องกล้อง ผมไม่รู้หรอกว่ากล้องรุ่นไหนมีคุณสมบัติยังไง แต่ผมพอรู้ว่ารูปไหนสวย สวยเพราะอะไร อาจเป็นผลมาจากที่เคยเรียนศิลปะ เคยทำงานและคิดแบบกระบวนทางการออกแบบ ทำให้ผมสนใจผลสุดท้ายมากกว่าเครื่องมือ ผมเคยได้ยินคำๆหนึ่งที่ผมชอบมาก เขาบอกว่า “งานศิลปะนั้นไม่จำเป็นต้องตอบคำถามใคร แต่ควรเป็นที่ว่างให้จินตนาการของแต่ละคนได้สร้างเสริมเติมต่อกันเองในแบบฉบับของแต่ละคน” ผมหวังว่าวันหนึ่งผมจะทำงานได้แบบนั้นครับ

Read Full Post »

จดหมายถึงjusttalky

สวัสดีครับคุณ justtalky ผมไม่ได้เขียน blog มานานแล้วครับ หายไปทำหลายอย่าง และ ไม่ทำหลายอย่าง ล่าสุดถอยกล้องมือสองโดยซื้อต่อจากพี่ต๋ามาครับ ช่วงนี้เลยเป็นช่วงศึกษาหาความรู้และสนองกิเลสเรื่องถ่ายภาพ ผมอยากได้มานานแล้วแต่จะซื้อมือหนึ่งมันจะแพงจับจิต ชีวิตเงินเดือนอันน้อยนิดของเรามันต้องวางแผนในการจับจ่าย ถือว่าเป็นการฝึกให้ใช้สมองและหัดใช้ธรรมะอดทนลดความอยาก  และแล้วก็สำเร็จ เมื่อพี่ต๋าเมตตาขายให้ในราคาที่น่าพึงพอใจมาก

นอกจากจะสนุกกับกล้องใหม่แล้ว ช่วงนี้ผมเป็นพันธมิตรครับ จะว่าไปแล้วประเทศนี้เหมือนกำลังอยู่ในกองถ่ายหนังใหญ่ๆเรื่องหนึ่งนะครับ เพราะมีเรื่องสร้างปม มีฝ่ายดี ฝ่ายชั่วสู้กันและก็มีไคล์แม็กซ์ให้ลุ้น ให้เรารู้สึกเหมือนกำลังได้แสดงบทบาทให้หนังใหญ่เรื่องนี้ตลอดเวลา ตัวละครนักแสดงนำเกิดขึ้นและรับบททำให้บ้านเมืองนี้ไม่น่าเบื่อดีครับ

ฉนั้นเมื่อจังหวะได้กล้องใหม่ และ ได้เป็นหนึ่งในนักแสดงฝ่ายพันธมิตร มาบรรจบกัน ทำให้ผมมีเรื่องจะไปถ่ายภาพเรื่อยเปื่อยตามประสาครับ แต่ผลงานออกมางี่เง่ามากครับ ไม่มีไรน่าสนใจเลย ถ่ายออกมาแล้วมันเป็นได้แค่การบันทึกภาพเหตุการณ์ ผมคงต้องฝึกอีกมากในการคิดก่อนจะทำให้ออกมาเป็นภาพถ่ายที่ดี(สำหรับผม)  แต่ก็เอาเถอะแค่นี้ก็สนุกและมีความสุขดีแล้วครับ

 : เวทีมัฆวาฬ คืนฝนพรำวันที่ 19 มิถุนายน 2551 ก่อนเคลื่อนไปหน้าทำเนียบ วันรุ่งขึ้น

Read Full Post »