Feeds:
เรื่อง
ความเห็น

ความปรารถนา

หน้ากาก

ปลุกใจตัวเอง

วันก่อนไปยืนอ่านพ็อคเก็ตบุ๊คแต่นำเสนอด้วยการวาดเป็นการ์ตูน เรื่อง a day story หรือเรื่องราวของการก่อตั้งนิตยสารอะเดย์ที่เรารู้จักกันดี จริงๆแล้วเป็นเรื่องที่เคยอ่านและรู้เรื่องมานานแล้วเพราะเคยเป็นหนังสือที่ชื่นชอบ แต่ทั้งๆที่รุ้เรื่องราวอยู่แล้วแต่เราก็ยังไปเปิดอ่านอีก …เพราะอะไร?

ผมชื่นชมเจ้าของไอเดียนี้ซะเหลือเกิน ที่กล้าเอาเรื่องที่คนรู้อยู่แล้วมานำเสนออีกครั้ง ยิ่งมาทราบว่าเป็นนักศึกษาที่ลงทุนทำตั้งแต่เรียนปีสองยันเรียนจบทุ่มทุนแรงกายแรงคิดซะขนาดนี้ ที่สำคัญเขาทำออกได้ดีซะด้วย  ทั้งจังหวะจะโคน ลายเส้น วิธีการเล่า การตัดภาพ มุกที่นำเสนอ อ่านแล้วสนุกเพลิดเพลินดีครับ แถมยังช่วยเติมไฟให้แรงบันดาลใจเพิ่มขึ้นได้บ้าง

พอดีกับพักนี้อยู่ในช่วงสุมไฟให้ตัวเอง ทำในสิ่งที่ชอบและไม่ชอบ เพื่อที่จะทำให้รู้แน่ชัดว่าจะเอายังไงกับชีวิตแน่ เพราะมันก็คงใกล้ถึงเวลาที่ต้องปรับโฟกัสชีวิตให้ชัดเจนขึ้นอีกสักที  มันเหมือนว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาปล่อยชีวิตไปตามลมจนไฟนั้นจะมอดดับด้วยลมที่เรื่อยๆเอื่อยๆไปแบบไม่รู้ตัว 

เอาล่ะ!!เราต้องเริ่มละ ปลุกจิตวิญญาณครีเอทีฟที่เคยสิงสู่ ปลุกแรงกระหายความท้าทาย กดความกลัวไปไว้ใต้ตีนแล้วเดินต่อไป เดินต่อไป เพิ่มคุณค่าให้ตัวเองด้วยการทำในสิ่งที่อยากทำ และทำมันต่อไปอย่างต่อเนื่อง หาความสุขจากมันให้ได้ มีคนพิสูจน์ได้แล้วว่าสามารถมีความสุขและอยู่รอดจากการทำสิ่งที่อยากทำมาแล้ว เขาทำได้ เราก็ต้องย่อมทำได้เช่นกัน ต้นทุนทางสมอง ทางจิตวิญญาณทุกคนไม่ต่างกัน ต่างกันตรงที่ใครเริ่มทำก่อนหรือทำที่หลัง วันนี้ยังมีแรงมีกำลัง มีโอกาส อย่าปล่อยให้เวลานับถอยหลังไปแบบไม่มีคุณค่า  เวลายังมีเหลือเฟือสำหรับเรา สร้างมันซะ ทำมันซะที !!! ต่อไปนี้อย่าเสียเวลาไปกับสิ่งที่ไม่ใช่แม้แต่นิดเดียว เพราะเรามีเป้าหมายที่เริ่มชัดเจนแล้ว…..

อะไรๆก็พารากอน

พนักงานกำลังสนุกกับการรีดน้ำที่เจิงนอง ณ ลานพารากอนยามฝนโปรย เพื่อให้คนที่วิ่งหลบฝนไม่เสี่ยงต่อการลื่นล้ม

 

ความลับ

เคยสงสัยไหมว่าทำไมเวลาที่เราจะพูดเรื่องสำคัญๆ เราต้องหาที่เงียบๆ และเป็นส่วนตัวโดยอัตโนมัติ  คำตอบสำหรับพฤติกรรมธรรมชาติข้อนี้ก็ยังเป็นความลับของแต่ละคนต่อไป

เรื่องเล่าในห้องนอน

ที่เห็นนี้เป็นห้องนอนครับ ผมนอนห้องนี้มาแต่เด็กๆ บ้านผมเป็นบ้านตึกแถวหลังเล็กๆสองชั้น แบบที่คนจีนสมัยรุ่นพ่อรุ่นแม่มาบุกเบิกเลือกที่จะอยู่เพื่อที่จะก่อร่างสร้างตัวกันก่อนถึงยุคที่หมู่บ้านจัดสรรจะเกิดขึ้นและเป็นที่นิยมในเวลาต่อมา

จำได้เลยว่าในสมัยเด็กๆห้องนี้เรานอนกันทั้งหมด 5 คน พ่อกับแม่จะนอนบนเตียงที่เห็นและพื้นด้านล่างจะปูฟุกบางๆให้ลูกทั้งสามคนนอนเรียงกัน ส่วนอาม่าจะนอนอีกห้องนึงที่ติดกัน

บ้านเราก็นอนกันแบบนี้ตลอดมาหลายปีครับ จนวันหนึ่งแม่ผมได้เพิ่มจักรอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้นจากเดิมที่แม่จะเย็บคนเดียวแล้วมีอาม่าช่วยนั่งตัดขี้ด้าย  หากจำไม่ผิดในช่วงเวลานั้นประเทศไทยอยู่ในยุคที่เรียกว่า”นิค” เป็นยุคที่พลเอกชาติชายเป็นนายกและต้องการผลักดันให้ประเทศไปในทิศทางของอุตสาหกรรมมากขึ้น (ช่วงนั้นจะมีโรงงานตึกแถวผุดขึ้นจำนวนมาก ส่วนใหญ่จะเป็นโรงงานเย็บผ้าและทำรองเท้า)

ห้องนอนที่เคยนอนกัน 5 คน พ่อแม่ลูก ( ที่เริ่มโตขึ้น ) ถูกปรับเปลี่ยน เนื่องจากต้องมีสมาชิกใหม่คือพี่คนงานจากจังหวัดมหาสารคาม 3 คน กลายเป็นว่าบ้านหลังนี้บรรจุคนถึง 8 คน แม่กับพ่อต้องรอปิดบ้านรอกางมุ้งชั้นล่างนอน ส่วนอาม่าย้ายมานอนห้องในรูปกับหลาน แล้วห้องอาม่ากลายเป็นห้องคนงานแทน

 แล้วเราก็นอนกันแบบนี้จนกระทั่งผมเรียนถึงชั้น ม.3 คนงานถูกผลัดเปลี่ยนไปหลายชุด ในที่สุดกิจการโรงงานเย็บผ้าตึกแถวของแม่ก็ต้องปิดลงไปพร้อมกับความซบเซาของเศรษกิจที่กำลังก่อฟองสบู่ขึ้นเรื่อยๆ  ตั้งแต่ผมจำความได้ กว่าครึ่งในภาพความทรงจำที่ผมจำแม่ได้ คือแม่จะเย็บผ้า และ เย็บผ้า

ทั้งหมดเป็นเรื่องเล่าสั้นๆเท่าที่จำความได้ ผมไม่เคยมีห้องส่วนตัวครับ แม้แต่ตอนนี้ ถึงแม้บ้านผมจะต่อเติมห้องชั้นลอยมาเพิ่มเพื่อเป็นห้องนอนใหม่ ถึงจะได้นอนคนเดียวแล้วแต่มันก็ไม่ถือเป็นห้องส่วนตัวเพราะทุกวัน ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ พี่เขยและพี่สาว ซึ่งแต่งงานออกไปแล้ว ก็ยังกลับมาค้างเป็นประจำ

ปัจจุบันห้องนอนที่เห็นเรียงๆกันอยู่กลายเป็นห้องนอนของพ่อกับแม่ มีทีวี มีแอร์ ( ที่เปิดASTV ทั้งวัน ) และเป็นที่หลบอากาศร้อน ของทุกคนในบ้านครับ

ผมถ่ายรูป

ผมชอบถ่ายรูปครับ แต่ผมไม่รู้เรื่องกล้อง ผมไม่รู้หรอกว่ากล้องรุ่นไหนมีคุณสมบัติยังไง แต่ผมพอรู้ว่ารูปไหนสวย สวยเพราะอะไร อาจเป็นผลมาจากที่เคยเรียนศิลปะ เคยทำงานและคิดแบบกระบวนทางการออกแบบ ทำให้ผมสนใจผลสุดท้ายมากกว่าเครื่องมือ ผมเคยได้ยินคำๆหนึ่งที่ผมชอบมาก เขาบอกว่า “งานศิลปะนั้นไม่จำเป็นต้องตอบคำถามใคร แต่ควรเป็นที่ว่างให้จินตนาการของแต่ละคนได้สร้างเสริมเติมต่อกันเองในแบบฉบับของแต่ละคน” ผมหวังว่าวันหนึ่งผมจะทำงานได้แบบนั้นครับ