ผมชื่นชมเจ้าของไอเดียนี้ซะเหลือเกิน ที่กล้าเอาเรื่องที่คนรู้อยู่แล้วมานำเสนออีกครั้ง ยิ่งมาทราบว่าเป็นนักศึกษาที่ลงทุนทำตั้งแต่เรียนปีสองยันเรียนจบทุ่มทุนแรงกายแรงคิดซะขนาดนี้ ที่สำคัญเขาทำออกได้ดีซะด้วย  ทั้งจังหวะจะโคน ลายเส้น วิธีการเล่า การตัดภาพ มุกที่นำเสนอ อ่านแล้วสนุกเพลิดเพลินดีครับ แถมยังช่วยเติมไฟให้แรงบันดาลใจเพิ่มขึ้นได้บ้าง

พอดีกับพักนี้อยู่ในช่วงสุมไฟให้ตัวเอง ทำในสิ่งที่ชอบและไม่ชอบ เพื่อที่จะทำให้รู้แน่ชัดว่าจะเอายังไงกับชีวิตแน่ เพราะมันก็คงใกล้ถึงเวลาที่ต้องปรับโฟกัสชีวิตให้ชัดเจนขึ้นอีกสักที  มันเหมือนว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาปล่อยชีวิตไปตามลมจนไฟนั้นจะมอดดับด้วยลมที่เรื่อยๆเอื่อยๆไปแบบไม่รู้ตัว 

เอาล่ะ!!เราต้องเริ่มละ ปลุกจิตวิญญาณครีเอทีฟที่เคยสิงสู่ ปลุกแรงกระหายความท้าทาย กดความกลัวไปไว้ใต้ตีนแล้วเดินต่อไป เดินต่อไป เพิ่มคุณค่าให้ตัวเองด้วยการทำในสิ่งที่อยากทำ และทำมันต่อไปอย่างต่อเนื่อง หาความสุขจากมันให้ได้ มีคนพิสูจน์ได้แล้วว่าสามารถมีความสุขและอยู่รอดจากการทำสิ่งที่อยากทำมาแล้ว เขาทำได้ เราก็ต้องย่อมทำได้เช่นกัน ต้นทุนทางสมอง ทางจิตวิญญาณทุกคนไม่ต่างกัน ต่างกันตรงที่ใครเริ่มทำก่อนหรือทำที่หลัง วันนี้ยังมีแรงมีกำลัง มีโอกาส อย่าปล่อยให้เวลานับถอยหลังไปแบบไม่มีคุณค่า  เวลายังมีเหลือเฟือสำหรับเรา สร้างมันซะ ทำมันซะที !!! ต่อไปนี้อย่าเสียเวลาไปกับสิ่งที่ไม่ใช่แม้แต่นิดเดียว เพราะเรามีเป้าหมายที่เริ่มชัดเจนแล้ว…..

พนักงานกำลังสนุกกับการรีดน้ำที่เจิงนอง ณ ลานพารากอนยามฝนโปรย เพื่อให้คนที่วิ่งหลบฝนไม่เสี่ยงต่อการลื่นล้ม

เคยสงสัยไหมว่าทำไมเวลาที่เราจะพูดเรื่องสำคัญๆ เราต้องหาที่เงียบๆ และเป็นส่วนตัวโดยอัตโนมัติ  คำตอบสำหรับพฤติกรรมธรรมชาติข้อนี้ก็ยังเป็นความลับของแต่ละคนต่อไป

ที่เห็นนี้เป็นห้องนอนครับ ผมนอนห้องนี้มาแต่เด็กๆ บ้านผมเป็นบ้านตึกแถวหลังเล็กๆสองชั้น แบบที่คนจีนสมัยรุ่นพ่อรุ่นแม่มาบุกเบิกเลือกที่จะอยู่เพื่อที่จะก่อร่างสร้างตัวกันก่อนถึงยุคที่หมู่บ้านจัดสรรจะเกิดขึ้นและเป็นที่นิยมในเวลาต่อมา

จำได้เลยว่าในสมัยเด็กๆห้องนี้เรานอนกันทั้งหมด 5 คน พ่อกับแม่จะนอนบนเตียงที่เห็นและพื้นด้านล่างจะปูฟุกบางๆให้ลูกทั้งสามคนนอนเรียงกัน ส่วนอาม่าจะนอนอีกห้องนึงที่ติดกัน

บ้านเราก็นอนกันแบบนี้ตลอดมาหลายปีครับ จนวันหนึ่งแม่ผมได้เพิ่มจักรอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้นจากเดิมที่แม่จะเย็บคนเดียวแล้วมีอาม่าช่วยนั่งตัดขี้ด้าย  หากจำไม่ผิดในช่วงเวลานั้นประเทศไทยอยู่ในยุคที่เรียกว่า”นิค” เป็นยุคที่พลเอกชาติชายเป็นนายกและต้องการผลักดันให้ประเทศไปในทิศทางของอุตสาหกรรมมากขึ้น (ช่วงนั้นจะมีโรงงานตึกแถวผุดขึ้นจำนวนมาก ส่วนใหญ่จะเป็นโรงงานเย็บผ้าและทำรองเท้า)

ห้องนอนที่เคยนอนกัน 5 คน พ่อแม่ลูก ( ที่เริ่มโตขึ้น ) ถูกปรับเปลี่ยน เนื่องจากต้องมีสมาชิกใหม่คือพี่คนงานจากจังหวัดมหาสารคาม 3 คน กลายเป็นว่าบ้านหลังนี้บรรจุคนถึง 8 คน แม่กับพ่อต้องรอปิดบ้านรอกางมุ้งชั้นล่างนอน ส่วนอาม่าย้ายมานอนห้องในรูปกับหลาน แล้วห้องอาม่ากลายเป็นห้องคนงานแทน

 แล้วเราก็นอนกันแบบนี้จนกระทั่งผมเรียนถึงชั้น ม.3 คนงานถูกผลัดเปลี่ยนไปหลายชุด ในที่สุดกิจการโรงงานเย็บผ้าตึกแถวของแม่ก็ต้องปิดลงไปพร้อมกับความซบเซาของเศรษกิจที่กำลังก่อฟองสบู่ขึ้นเรื่อยๆ  ตั้งแต่ผมจำความได้ กว่าครึ่งในภาพความทรงจำที่ผมจำแม่ได้ คือแม่จะเย็บผ้า และ เย็บผ้า

ทั้งหมดเป็นเรื่องเล่าสั้นๆเท่าที่จำความได้ ผมไม่เคยมีห้องส่วนตัวครับ แม้แต่ตอนนี้ ถึงแม้บ้านผมจะต่อเติมห้องชั้นลอยมาเพิ่มเพื่อเป็นห้องนอนใหม่ ถึงจะได้นอนคนเดียวแล้วแต่มันก็ไม่ถือเป็นห้องส่วนตัวเพราะทุกวัน ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ พี่เขยและพี่สาว ซึ่งแต่งงานออกไปแล้ว ก็ยังกลับมาค้างเป็นประจำ

ปัจจุบันห้องนอนที่เห็นเรียงๆกันอยู่กลายเป็นห้องนอนของพ่อกับแม่ มีทีวี มีแอร์ ( ที่เปิดASTV ทั้งวัน ) และเป็นที่หลบอากาศร้อน ของทุกคนในบ้านครับ

ผมชอบถ่ายรูปครับ แต่ผมไม่รู้เรื่องกล้อง ผมไม่รู้หรอกว่ากล้องรุ่นไหนมีคุณสมบัติยังไง แต่ผมพอรู้ว่ารูปไหนสวย สวยเพราะอะไร อาจเป็นผลมาจากที่เคยเรียนศิลปะ เคยทำงานและคิดแบบกระบวนทางการออกแบบ ทำให้ผมสนใจผลสุดท้ายมากกว่าเครื่องมือ ผมเคยได้ยินคำๆหนึ่งที่ผมชอบมาก เขาบอกว่า “งานศิลปะนั้นไม่จำเป็นต้องตอบคำถามใคร แต่ควรเป็นที่ว่างให้จินตนาการของแต่ละคนได้สร้างเสริมเติมต่อกันเองในแบบฉบับของแต่ละคน” ผมหวังว่าวันหนึ่งผมจะทำงานได้แบบนั้นครับ

นอกจากจะสนุกกับกล้องใหม่แล้ว ช่วงนี้ผมเป็นพันธมิตรครับ จะว่าไปแล้วประเทศนี้เหมือนกำลังอยู่ในกองถ่ายหนังใหญ่ๆเรื่องหนึ่งนะครับ เพราะมีเรื่องสร้างปม มีฝ่ายดี ฝ่ายชั่วสู้กันและก็มีไคล์แม็กซ์ให้ลุ้น ให้เรารู้สึกเหมือนกำลังได้แสดงบทบาทให้หนังใหญ่เรื่องนี้ตลอดเวลา ตัวละครนักแสดงนำเกิดขึ้นและรับบททำให้บ้านเมืองนี้ไม่น่าเบื่อดีครับ

ฉนั้นเมื่อจังหวะได้กล้องใหม่ และ ได้เป็นหนึ่งในนักแสดงฝ่ายพันธมิตร มาบรรจบกัน ทำให้ผมมีเรื่องจะไปถ่ายภาพเรื่อยเปื่อยตามประสาครับ แต่ผลงานออกมางี่เง่ามากครับ ไม่มีไรน่าสนใจเลย ถ่ายออกมาแล้วมันเป็นได้แค่การบันทึกภาพเหตุการณ์ ผมคงต้องฝึกอีกมากในการคิดก่อนจะทำให้ออกมาเป็นภาพถ่ายที่ดี(สำหรับผม)  แต่ก็เอาเถอะแค่นี้ก็สนุกและมีความสุขดีแล้วครับ

 : เวทีมัฆวาฬ คืนฝนพรำวันที่ 19 มิถุนายน 2551 ก่อนเคลื่อนไปหน้าทำเนียบ วันรุ่งขึ้น

นอกจากที่นี่จะน่าอยู่เพราะวิวสวยแล้ว ที่นี่ทำให้ผมรู้สึกได้เลยว่าที่นี่เจริญแล้ว เจริญในที่นี้ไม่ได้หมายถึงต้องมีตึกรามใหญ่โตรถราวิ่งกันให้ควันโขมง ตรงกันข้าม ที่นี่ก็เหมือนอำเภอขนาดกลางๆที่มีตึกแถวปนบ้านไม้เก่าๆในตลาดเหมือนที่อื่นทั่วไป แต่ที่นี่มีโรงพยาบาลขนาดใหญ่ มีโรงเรียนมาก ทั้งโรงเรียนวัด โรงเรียนคริสต์ มีวัดเยอะเหมือนกัน ชาวบ้านทำมาหากินเปิดหน้าบ้านเพื่อทำการค้าขายกันแทบทุกหลังแม้ว่าสินค้าอาจจะคล้ายๆกันบ้างก็เถอะ โลตัสที่นี่ก็มีแต่ก็ถูกกันให้ออกไปไกลจากตัวเมือง ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว ดูในภาพรวมแล้วผมว่าที่นี่อุดมสมบูรณ์เพราะใกล้น้ำ เหมือนที่เราดูสารคดี น้ำคือชีวิต อำเภอนี้แทบจะเป็นตัวอย่างได้เลย มีต้นไม้ร่มรื่น มีน้ำสมบูรณ์ ที่จะขัดตาสักหน่อยก็คงเป็นเสาไฟส่องถนน ที่ทำเป็นเหมือนเสาไฟถนนอักษะแถวพุทธมณฑล เพียงแต่ต่างกันนิดหน่อยตรงที่เปลี่ยนจากตัวหงส์เป็นช้าง ซึ่งทำให้ผมเดาได้เลยว่า เสาพวกนี้ราคาต้องแพงมากแน่ๆ เมื่อได้สอบถามผู้รู้ ก็ได้คำตอบที่สอดคล้องกันว่า ก็บ้านของผู้หลักผู้ใหญ่ของที่นี้ทำกิจการเกี่ยวกับเสาปูนปั้นแบบนี้อยู่ เลยฟันธงได้ทันที ท่านผู้ใหญ่คนนี้งานนี้คงรับเละไปไม่น้อย ..แทนที่จะเอางบประมาณมาทำอะไรให้ชาวบ้านได้มากกว่านี้ มันก็ไปสู่กระเป๋านักการเมืองโสโครก ไม่ว่าจะที่ไหนในประเทศนี้ มันก็จะมีเรื่องโกงกินแบบนี้อยู่ทุกที่ไป ไม่ว่าจะสเกลใหญ่หรือเล็ก กูขอแดกไว้ก่อน ไม่เข้าใจจริงๆ

ช่วงนี้เปิดทีวีเชียร์ทีมไทยในเอเชียนเกมส์ รู้สึกสนุกมากๆ ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้วตั้งแต่เรียนจบ แต่ก็แปลกดีที่เอเชียนเกมส์คราวนี้มีกีฬาให้ลุ้นแบบหัวใจจะวายแทบจะทุกวัน ส่วนเรื่องข่าวการเมืองก็เริ่มถอยห่างออกมาไม่ได้เกาะติดเหมือนช่วงวิกฤติบ้านเมือง มันอาจเป็นเพราะพอทุกอย่างคลี่คลายก็เลยสบายใจมากพอที่จะย้อนกลับมาดูแลในเรื่องตัวเอง

วันก่อนได้ฟังหมดนิด(ที่เป็นหมอดูว่าทักษิณจะหลุดออกจากประเทศเดือนกันยา)ให้สัมภาษณ์ เขาก็บอกว่าบ้านเมืองปีหน้าภาพรวมก็ยังแย่ เศรษฐกิจยังไม่ดีมีภัยธรรมชาติเรื่องน้ำกับแผ่นดินไหวหนักเกิดขึ้น เรื่องการเมืองก็ยังวุ่นๆ ประมาณช่วงกุมภา-มีนาจะมีม็อบอันนี้ก็ต้องคอยดูกันไปว่าหมอนิดจะแม่นขนาดไหน อ่อ หมอนิดบอกปีหน้าจะมีการเลย์ออฟพนักงาน ที่สำคัญเป็นบริษัทใหญ่เกี่ยวกับโทรคมนาคมที่ใช้สีส้ม-แดง เป็นสีประจำเสียด้วย และจะมีสถานีโทรทัศน์ปิดตัวลง 1 สถานี ซึ่งไม่ใช่ช่องฟรีทีวี…!!! ก็ต้องดูกันต่อไป

พูดถึงเรื่องน้ำกับแผ่นดินไหวก็นึกขึ้นได้ ..จำได้ว่าตอนที่ม็อบพันธมิตรไปตั้งอยู่ที่สะพานมัฆวาฬ ก็ได้ไปเดินเล่นดูนั่นนู่นนี่ไปด้วย ก็ไปเจอซุ้มๆหนึ่งด้านหน้าทำเนียบ เค้าก็แจกเอกสารเกี่ยวกับรอยร้าวของเขื่อนภูมิพล ก็ได้อ่านได้ฟังที่เค้าอธิบายแล้วก็จับใจความได้ว่า ถ้าเขื่อนพังขึ้นมาจริงๆน้ำในเขื่อนมีมากพอที่จะไหล มาถึงกรุงเทพขนาดนั้นเลย แถมยังมีให้คำแนะนำด้วยว่าถ้าเกิดขึ้นจริงเราควรทำยังไง ก็ได้คำตอบประมาณว่า เมื่อน้ำมาจากทางตะวันตก(จังหวัด ตาก) เราก็ต้องอพยพไปทางตะวันออกกันเลยทีเดียว ฟังไว้อ่านไว้ก็ไม่เสียหาย เพราะความแน่นอนคือความไม่แน่นอน ดูอย่างซึนามิสิแทบจะลบความรู้เดิมๆไปจากหนังสือเรียนเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ไปเลย บางทีตื่นตัวเรื่องเหล่านี้ไว้ก็ดี เพราะไม่ว่าเรื่องภาวะโลกร้อน น้ำท่วม( สังเกตุไหมว่าน้ำท่วมแล้วลดช้ามาก ) แผ่นดินไหว ที่มันเกิดขึ้นถี่ๆในช่วงนี้มันก็น่าจะบอกเตือนเป็นสัญญาณอะไรบางอย่างได้ ..เพราะไม่มีใครบอกได้ว่าตอนนี้เราอยู่ในช่วงที่โลกกำลังเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจนและครั้งใหญ่อยู่รึป่าว ผมคิดว่าอีกไม่เกิน 10-20 ปี ประเทศไทยคือช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อครั้งใหญ่ ทั้งเรื่องภูมิศาสตร์และประวัติศาสตร์ ..
บางที่ก็กลัว บางที่ก็รู้สึกดีที่เกิดมาทันเห็นและได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่ถึงที่สุดแล้วก็ได้แต่พยายามทำให้ความกลัวเป็นความเข้าใจ เพื่อจะได้เรียนรู้และอยู่รอดกันต่อไปเพราะนี่คือคุณสมบัติของการเป็นคนที่ทำให้ไม่ว่าอะไรจะมีอะไรเกิดขึ้น ..คนก็ไม่เคยหมดโลกสักที จริงมั้ย